Columns

 

 

 

BRAZILIË

RAPPORT AI

Gisteren was het – zoals altijd op 10 december – de Dag van de Rechten van de Mens. Morgen is het weer de Dag van de Roder Markt. En overmorgen zitten we in de Hoeksteen te Leek. We zullen bij deze activiteiten gebruik maken van petitielijsten. Deze keer is het onderwerp: de militaire politie in Brazilië. Amnesty International bracht onlangs een rapport uit getiteld: ‘You killed my son: homicides by military police in the city of Rio de Janeiro’.
Dit rapport beschrijft buitengerechtelijke executies, dodelijke beschietingen en andere mensenrechtenschendingen begaan door de militaire politie in Rio de Janeiro. Toen ik dat las moest ik onmiddellijk denken aan Ricardo uit Sao Paulo, die andere grote Braziliaanse stad.

AFS

Ricardo was een uitwisselingsstudent uit Sao Paulo, niet ver van Rio de Janeiro. Hij kwam een jaar bij ons wonen in het kader van AFS. Deze letters staan voor de American Field Service. De AFS is een club die is opgericht om jonge mensen uit verschillende culturen met elkaar in contact te brengen. AFS probeert de wereld wat beter te maken, wat mooier en verdraagzamer, AFS probeert om begrip voor elkaar te kweken zodat er minder strijd hoeft te worden geleverd in deze wereld: een nobel doel.

RICARDO

Ricardo kwam dus bij ons wonen. En hij ging naar school, hij werd in 4 havo geplaatst. De bedoeling was dat hij zo snel mogelijk Nederlands zou leren. Maar het ging anders. Zijn Nederlandse klasgenoten praatten altijd Engels met hem en na een jaar liet hij vijf agenda’s bij ons achter waarin geen spoor van huiswerk te bekennen viel, alleen wat schuttingwoorden, dat nou weer wel.  Hij deed trouwens onvoorspelbare dingen: op een snelweg fietsen, langs het spoor lopen, een sneeuwpop maken om 3 uur ’s nachts, shoppen in Amsterdam met z’n buitenlandse vriend Dennis, altijd MTV kijken en spelen met Apollo de kat. Toen Apollo door een auto werd overreden, kwam z’n ware aard boven: hij was hij diep bedroefd, ‘Jullie nieuw katje kopen?’vroeg hij. Dat werd Loesje.

OUD EN NIEUW

Een bijzondere herinnering hebben we aan de periode van Oud en Nieuw. Braziliaanse steden zijn nogal eens onrustig. Ricardo ging daar nooit op stap met z’n nieuwe horloge of op z’n Adidas-schoenen. Die liet hij thuis. Op de omheining van z’n tuin zaten glasscherven om diefstal te bestrijden. Er klonken regelmatig schoten als hij uit z’n slaapkamerraam keek. Toen dus het eerste vuurwerk ontplofte in de loop van december was Ricardo behoorlijk van streek. We woonden in die tijd in de buurt van ’t Harde en de kanonschoten afkomstig van de plaatselijke kazerne maakten hem ook flink aan het schrikken. Langzaamaan drong het besef door wat een oase van rust Nederland was en is. Een stadsjongen te midden van al dat groen. Achteraf heeft hij dat zeer op prijs gesteld.

TERUG

Na een jaar vloog hij terug naar z’n land. Boven in z’n tas had hij twee gele katoenen klompen die hij over z’n schoenen kon aantrekken, zo wilde hij het vliegtuig uitstappen. Hij nam een vleug Nederland mee. Eenmaal terug in Brazilië schreef hij ons soms. Ook stuurde hij geschenken van z’n eerst verdiende loon, bijvoorbeeld een tennis-racket. De voorkant van dat pakket zat totaal onder de postzegels.  Toen bleek trouwens dat hij meer Nederlandse woorden had opgestoken dan wij ooit gemerkt hadden. Verder bleek dat hij z’n verblijf erg op prijs had gesteld. Hij reisde naar Japan, het land van zijn grootouders, kreeg een vriendin, werd huisvader, ging verhuizen en stuurde ons toen een kaart met de historische woorden: Wait for my new address. We wachten daar nog steeds op.

 


Gerrit Schutte

 

 

 


 

 Meer columns van Gerrit Schutte

 

 

 

 

Onze facebookpagina

Facebookpagina Amnesty Nederland